Kodeks rodzinny nie określa ingerencji w sferę władzy rodzicielskiej na podstawie jego art. 109 ograniczeniem władzy rodzicielskiej, to termin ten (użyty w art. 579 k.p.c.), jako oddający najpełniej istotę zarządzeń wydawanych w oparciu o wymieniony przepis, przyjęty został na ich określenie w piśmiennictwie przedmiotu i judykaturze (tak między innymi Sąd Najwyższy w orzeczeniach: z 15 października 1970 r. III CKN 275/70, OSNC 1971, p. 108 i 17 stycznia 1969 r., III CZP 124/68, OSNCP 1969, p. 169).
Mając na względzie powyższe nie można podzielić argumentacji uzasadniającej zarzut naruszenia przez sąd drugiej instancji art. 95 k.r.o. przez pozbawienie uczestnika istotnego atrybutu władzy rodzicielskiej, jakim jest sprawowanie pieczy nad majątkiem dziecka, mimo nie orzeczenia w stosunku do niego ograniczenia władzy rodzicielskiej nad małoletnią córką.
Sąd opiekuńczy może na podstawie art. 109 k.r.o. wydać każde zarządzenie, jakiego w danych okolicznościach wymaga dobro dziecka. Zawarte w jego § 2 wyliczenie zarządzeń opiekuńczych ma charakter przykładowy.
Krewni dziecka (również dziadkowie) nie mają w świetle polskiego prawa rodzinnego prawa do osobistej styczności z dzieckiem (wnukiem). Kierując się dobrem dziecka sąd opiekuńczy może jednak w oparciu o art. 109k.r.o. zarówno zakazać rodzicom bezpodstawnego utrudniania kontaktów dziecka z krewnymi i uregulować sposób ich utrzymywania jak też, jeśli kontakty takie dezorganizują prawidłowy kierunek wychowania dziecka zakazać osobistej styczności krewnych z dzieckiem (vide uchwała Sądu Najwyższego z 14 czerwca 1988 r. III CZP 42/88, OSNC 1989, z.10, p. 156). 
Postanowienie Sądu Najwyższego  z dnia 10 maja 2000 r. III CKN 845/00